رسانه‌ی آیوفیلم تقدیم می‌کند Mahdi :مترجم @AioSub | @AioFilmcom
‫خب. مستقیم میرم سر اصل مطلب.
‫چرا گذاشتی دختره بره؟
‫براتون مهم نبود... که حقیقت چیه
‫بهرحال میخواستید بکشیدش.
‫خیلی جواب بی ملاحظه ای بود.
‫منم نمیتونم آدمای بی ملاحظه رو تحمل کنم،
‫پس بهت اجازه میدم فکراتو بکنی.
‫وقتی تو شرایط نامعلوم یه تصمیمی میگیری،
‫باید اول از همه بدترین حالت ‫‫ممکن رو در نظر بگیری.
‫اتهام دروغ زدن خیلی کار رقت انگیزیه.
‫ولی آزاد کردن یه کافر از ترس اتهام دروغ
‫رقت انگیز تر هم هست.
‫یه اتهام دروغ
‫منجر به مرگ یه آدم بی گناه میشه.
‫ولی اگه یه کافر فرار کنه، در بدترین حالت،
‫میتونه منجر به مرگ کل بشریت بشه.
‫حالا متوجه شرایط شدی؟
‫دشمن های ما یه مشت مجرم پست نیستن.
‫اون کافری که تو گذاشتی بره،
‫ممکنه دشمن تموم انسان ها باشه.
‫«دشمنت را دوست بدار.»
‫من خودمو فدای این کلمات میکنم.
‫که اینطور.
‫احمقایی مثل تو ‫‫معمولا از این آیه سوء برداشت میکنن.
‫روی خدا شناسی ات کار کن.
‫نواک از این قضیه خبر داره؟
‫هنوز باهاشون ارتباط نگرفتیم.
‫پس اینو بهش بگو.
‫یولنتا مرتد شده.
‫اقدام به فرار کرده،
‫کسی رو گروگان گرفته، ‫‫و بقیه رو هم زخمی کرده.
‫ما مجبور شدیم که درجا اعدامش کنیم.
‫بعدش هم، پروسه اداریش رو انجام دادیم
‫و بعدش هم سوزوندیمش.
‫قبل از اینکه خاکسترو بریزید تو رودخونه، ‫‫جسدو نشون نواک بدید.
‫بهش بگید جسد دخترشه.
‫هان؟
‫ولی از کجا جسد گیر بیاریم؟
‫همینجا جلوی چشمتونه.
‫این احمق باید بسوزه.
‫خیلی خب، برو بسوزونشون.
‫نواک!
‫هان؟
‫همین الان، رو چوبه دار شماره هشت...
‫چی؟
‫آم...
‫چیشده؟ بگو دیگه.
‫میخوام برم خونه.
‫دخترتون به عنوان مرتد دستگیر شده.
‫سعی کرده فرار کنه
‫و الان هم دارن اعدامش میکنن.
‫تسلیت میگم.
‫شنیده بودم خیلی دختر باهوشیه.
‫سعی کردم با این تصمیم مخالفت کنم.
‫هنوزم میتونست آینده خوبی داشته باشه.
‫راستی، اینارو واسه تو آوردم.
‫ازشون خواستم اینارو نسوزونن.
‫که یه چیزی واسه عزاداری داشته باشی.
‫برخلاف قوانینه، ولی خب این یه مورد ویژه اس.
‫راستشو بخوای،
‫من هیچوقت حس خوبی نسبت ‫‫به شما بازجوهای عقاید نداشتم.
‫ولی الان
‫میفهمم که چقدر آدمای شجاعی هستید.
‫لطفا اجازه بده
‫که منم براش دعا کنم.
‫گوی: چرخش کره زمین
‫ده سال قبل
‫قسمت پانزده ‫‫نوبت... منه؟
‫پدر! خوش برگشتی!
‫من اومدم، یولنتا.
‫امروزم داشتی درس میخوندی؟
‫دختر خوب.
‫اوهوم...
‫عه، چرا لب و لوچه‌‌ ات آویزونه؟
‫هان؟
‫اینو ببین.
‫نمیدونم درست انجامش دادم یا نه، ولی...
‫«ممنون که همیشه برای ما و خدا
‫سخت کار میکنی.»
‫تو این نامه رو واسه من نوشتی؟
‫آم، بله.
‫دستخطم بده؟
‫چه دختر قند عسلی دارم من.
‫تا حالا دستخط به این خوشگلی ندیدم.
‫باید پشتکار داشتن رو از تو یاد بگیرم.
‫هوم؟
‫وای! عالیه!
‫ج-جدی میگی؟
‫آره. هفته بعد میرسن.
‫قشنگ اندازه دستت سفارش دادم.
‫هورا!
‫سراغ یه خیاط درجه یک هم رفتم.
‫دیگه دستات موقع درس خوندن یخ نمیکنه.
‫ممنونم بابا!
‫از من نباید تشکر کنی.
‫هان؟
‫این سرنوشتیه که خدا برات مقدر کرده.
‫پس وقتی اتفاقای خوب میفته، ‫‫باید اول خدا رو شکر کنی.
‫- باشه؟ ‫‫- چشم!
‫خدایا، بابت نعمت هات شکر.
‫ببخشید، یولنتا.
‫میشه ناراحت نباشی؟
‫ولی... تو به من دروغ گفتی.
‫تو گفتی که دستکش ها دقیقا اندازه دستمه.
‫اینا خیلی بزرگن!
‫بابا دروغم کجا بود.
‫حتما تو سفارشش یه اشتباهی پیش اومده.
‫واقعا شرمنده ام.
‫یجوری واست جبران میکنم.
‫پس لطفا... تقصیر کسی که نبوده.
‫من که نمیخواستم ناراحتت کنم.
‫پس تقصیر خداس.
‫چی... چی گفتی؟
‫خودت گفتی، مگه نه؟
‫این سرنوشتیه که خدا واسم خواسته!
‫پس یعنی تقصیر خداس!
‫حرفتو پس بگیر! همین الان!
‫این حرفا غیر قابل بخششه!
‫و-ولش کن.
‫برو خوب راجع به حرفی که زدی فکر کن!
‫این چه کاری بود من کردم؟
‫نباید انقدر عصبانی میشدم.
‫چه مرگمه؟
‫ولی خب، ایمان...
‫یاد دادن ایمان بهش از همه چی مهم تره.
‫درسته،
‫ولی وقته یه بچه گریه میکنه،
‫چی میتونه از آروم کردنش مهم تر بباشه؟
‫یولنتا؟
‫م-معذرت میخوام!
‫شما هر روز در راه خدا کار میکنی.
‫اشتباه از من بود که گفتم
‫تقصیر خداس!
‫ببین! اگه اینطوری دستم کنم،
‫اندازمه--
‫واقعا متاسفم.
‫ببخش که همچین حماقتی کردم.
‫خب،
‫من دیگه میرم!
‫گوی: چرخش کره زمین
‫گوی.
‫کی فکرشو میکرد اینطوری بشه؟
‫آره، تو تموم این سال ها این اولین باره.
‫میدونم که این اخیرا ندیدمش،
‫ولی هیچوقت فکرشم نمیکردم ‫‫که بادنی به جرم مرتد بودن اعدام بشه.
‫وقتی ما خواب بودیم همین نزدیکا ‫‫داشتن باهم میجنگیدن، درسته؟
‫عجب اتفاق وحشتناکی.
‫تا حالا متوجه کار مشکوکی ‫‫ازش شده بودید، پدر گرابوفسکی؟
‫آره، برای منم سواله.
‫خب، چطور بگم؟
‫تموم کارای اون مشکوک بود ‫‫سخت که یه مثال واسش آورد.
‫آره، حق با توئه.
‫حتی قیافش هم مشکوک بود.
‫اون چشم بندی که میزد منو میترسوند.
‫با این حال، یه مرتد از دهکده ما؟
‫کی متوجه این قضیه شد؟
‫مثل اینکه یه گزارش ناشناس به دستشون رسیده.
‫که اینطور.
‫طرف هر کی بوده، بهش مدیونیم.
‫حالا میتونیم شب ها با خیال راحت بخوابیم.
‫راستی یادم اومد.
‫شما این اخیرا یه گزارش ‫‫نفرستاده بودید، پدر گرابوفسکی؟
‫اوه، عه... بله.
‫شیش ماه پیش، داشتم میرفتم ‫‫کتابخونه شهر مجاور،
‫و یه کتاب پیدا کردم.
‫از سر کنجکاوی بازش کردم،
‫و توش پر از رمز بود.
‫مشکوک شدم،
‫واسه همین چند ماهی روی ‫‫رمز گشایی اش کار کردم.
‫نیمه دوم کتاب پر از تفکرات کفر آمیز بود.
‫ولی کتابه رو تو اون شهر پیدا کردم.
‫ربطی به بادنی نداشت.
‫که اینطور. پس اینطور بود؟
‫دلیل اعدام بادنی
‫صرفا «توهین به مقدسات» بود.
‫جزئیات دیگه ای نداشت.
‫جرم سر راست و واضحیه.
‫یعنی مربوط به تحقیقش بوده؟
‫اگه اینطور باشه، روی چی ‫‫داشته تحقیق میکرده؟
‫بعدشم،
‫اگه اطلاعاتی راجع به تحقیقش ‫‫به جا نذاشته باشه،
‫پس هم تحقیقش و هم زندگیش از بین رفته.
‫اگه گزارش من باعث این اتفاق شده باشه...
‫من چیکار...
‫نه، امکان نداره.
‫حتی اگه کتاب مال اون بوده باشه،
‫قطعا فقط به خاطر همچین چیزی اعدامش نمیکردن.
‫این چیه؟
‫یه نامه؟
‫فرستنده اسمشو ننوشته.
‫یه شعر از لوکرتیوس ئه!
‫پس یعنی، کارهای لوکرتیوس هم خوندی؟
‫شاعری که اپیکور رو ستایش میکرد.
‫خب، آره.
‫اگه کارهاشو خوندی،
‫ممنون میشم اگه حتی ذره ای ازش رو به من --
‫متاسفانه نمیتونم.
‫ن-نگو که این از طرف...
‫«شعری که اینجا نوشته شده
‫چیزیه که از کارهای لوکرتیوس ‫‫به یاد میارم.»
‫«این صرفا قطعات خلاصه ‫‫نوشته شده ای هست، در نتیجه دقیق نیست.»
‫«عذرخواهی میکنم.»
‫«در ازای این شعر، درخواستی دارم.»
‫اگه احیانا یه آدم فقیر اومد سراغت، ‫‫لطفا ازش استقبال کن.
‫هان؟
‫متوجهم که احتمالا این درخواست ‫‫رو نادیده بگیری.
‫فایده ای برای تو نداره، و منم ‫‫خیلی برای تو آدم قابل احترامی نیستم.
‫من شانسی برای قانع کردنت ندارم.
‫و برای همین،
‫با این که میدونم این کلمات ‫‫خیلی برای تو ارزشی ندارن،
‫ولی از صمیم قلبم ازت خواهش میکنم.
‫پی نوشت
‫این ربطی به درخواست اصلیم نداره،
‫و جز دردسر چیزی برات نداره،
‫ولی اگه میشه، لطفا ‫‫به نحوی به فقیر ها آموزش بده.
‫همین.
‫اکنون،
‫به شعر لوکرتیوس
‫مردی که 1,500 سال پیش ‫‫زندگی میکرد، نگاه میکنم.
‫همچین چیزی امکان پذیره
‫چون بقیه کلماتش رو با نوشتن ‫‫حفظ کردند و ترویج دادند.
‫پس اگه ذره ای از تحقیقات بادنی
‫به هر شکلی از بین نرفت،
‫آیا اون تحقیقات هم باید حفط بشه ‫‫و ترویج داده شه؟
‫نه.
‫هرچی نباشه اونا توهین به مقدساتن.
‫باید از بین برن!
‫اصلا، به نفع همه اس!
‫آهای، اون مرده که موهاشو ‫‫از پشت می‌بست چند وقتیه نیومده.
‫واسه همینه که نون نداریم.
‫آره. خدا بالاخره ما رو رها کرد.
‫راستش، من یه قولی داده بودم.
‫قول؟
‫به اون مردی که یه چشم بند عجیب داشت.
‫همون مو طلاییه؟
‫آره. اون بهم یه چیزی گفت.
‫اگه یه ماه خبری از اون پسره و نون نشد،
‫باید یه جایی برم.
‫کجا؟
‫اگه بریم اونجا، شاید بهمون نون بدن.
‫آره.
‫فکر خوبیه. من نون میخوام.
‫من که میگم بریم.
‫نه، صبر کن.
‫هان؟
‫شاید یه تله باشه.
‫اون کسیه که در ازای نون
‫همچین کاری با کله هامون کرد.
‫همینو بگو. کسی چه میدونه ‫‫یارو چه فکری تو سرش بوده؟
‫آره. خیلی خطرناکه.
‫نمیتونیم بهش اعتماد کنیم. من که میگم نه.
‫ولی...
‫اونی که موهاشو می‌بست همیشه مهربون بود.
‫ببخشید.
‫شنیدم که از شهر مجاور تا اینجا اومدید.
‫کاری از دست من براتون بر میاد؟
‫پس شما خودشی.
‫اون مرده که چشم بند عجیب داشت
‫گفت باید بیایم سراغ شما.
‫«چشم بند عجیب»؟
‫میدونستم. نامه از طرف بادنی بود.
‫لطفا با من بیاید.
‫صبر کن، عه، من...
‫اگه احیانا یه آدم فقیر اومد سراغت، ‫‫لطفا ازش استقبال کن.
‫خیلی خب. لطفا راهو نشونم بده.
‫هنوز نرسیدیم؟
‫باید این پله ها رو بریم پایین.
‫ما کجاییم؟
‫اون مرده که چشم بند عجیب داشت
‫ما رو «کتاب» صدا میزد.
‫چی؟ کتاب؟
‫عه! آهای!
‫بهم گفت من صفحه اولم.
‫منظورت چیه؟
‫نوشته های خالکوبی شده...
‫کلا 60 صفحه وجود داره.
‫منظورش از «کتاب» چی بود؟
‫وقتی موهای مارو از ته زد، بهمون گفت
‫تا وقتی موهامون در بیاد کلاه سرمون کنیم.
‫چرا؟
‫این...
‫گرابوفسکی،
‫به نظرت برای تغییر همچین دنیایی
‫چه چیزی نیازه؟
‫هان؟
‫حقیقت.
‫حالا... نوبت منه؟
ارائه‌ای از رسانه‌ی آیوفیلم Mahdi :مترجم @AioSub | @AioFilmcom